پارادایم بلند مرتبه سازی رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری برای استفاده بهینه از اراضی شهری است­، اما احداث این شکل بناها همواره با چالش­هایی روبرو بوده است. در نتیجه هدف پژوهش تاثیر بلندمرتبه سازی بر نحوه­ی گسترش افقی شهر، حقوق همجواری و حل مشکل زمین در دو منطقه 2 و 4 شهر و مقایسه آن با همدیگر و اثرات مثبت و منفی این الگو در این دو منطقه و در نتیجه ارائه راه کار مناسب برای استفاده بهینه از ساختمان­های بلندمرتبه و کاهش اثرات سوء آن و به حداقل رساندن معایب چنین ساختمان­هایی در شهر تبریز و نهایتاً ارائه الگوی مناسب برای صدور پروانه ساختمانی در مناطق مناسب و استفاده حداکثری از این الگو می باشد. روش پژوهش پیمایشی و تحلیلی است. داده ها با استفاده از روش کتابخانه ای، میدانی بوده و داده های حاصل از پرسشنامه جمع آوری و استخراج شده است. اطلاعات و داده های مورد نظر با استفاده از نرم افزار Spss و با تکیه بر تجزیه و تحلیل کمی، آمار توصیفی، استنباطی و همچنین آزمون کای اسکور مورد ارزیابی توصیقی و مقایسه ای قرار گرفته است. یافته های پژوهش، حاکی از آن است که اولاً روش بلندمرتبه سازی توانسته است تا حدود زیادی مشکل تأمین مسکن در دو منطقه شهر تبریز را حل نموده و از گسترش شهر در افق جلوگیری نماید. امام علیرغم این مزیت اثر منفی بر رعایت حقوق همجواری و همسایگی داشته است و اینکه روش مناسبی برای حل مشکل زمین و مسکن در دو منطقه شهر تبریز نبوده است.

مقدمه: سرعت شهرنشینی در جهان به ویژه در کشورهای درحال توسعه در دهه های اخیر، شهرها را با چالش های ناپایداری محیط شهری روبرو ساخته است و این مسیله مشکلاتی مثل ترافیک، مصرف انرژی بیشتر، آلودگی محیطی بالاتر، بی هویتی و انزوای اجتماعی را به دنبال داشته است بنابراین باید در رویکردهای برنامه ریزی شهری، تجدیدنظر کرده و به دنبال مدل های بهینه بازآفرینی در محیط های شهری بود. هدف پژوهش: این مقاله باهدف تبیین الگوی توسعه میان افزا و رویکرد بلندمرتبه سازی شهری، به دنبال راهکارهای نوین و بهینه ساماندهی ساختارهای کالبدی شهر در شهرهای متوسط مقیاس کشور می باشد. روش شناسی تحقیق: روش پژوهش، انجام مطالعات کتابخانه ای، میدانی و پرسشگری با روش تحقیق کاربردی و یافتن پاسخ به این سوال است که آیا بلندمرتبه سازی می تواند راهکار مناسبی برای توسعه درون زای شهری در شهر بجنورد به عنوان یک شهر میانه اندام باشد؟ قلمرو جغرافیایی پژوهش: قلمرو پژوهش، شهر بجنورد مرکز استان خراسان شمالی در شمال شرق کشور با 3200 هکتار مساحت و حدود 250 هزار نفر جمعیت می باشد. یافته ها و بحث: یافته های تحقیق در بافت های سه گانه مرکزی، میانی و جدید شهر نشان می دهد روند گسترش شهر بجنورد طی 20 سال گذشته، با خزش شهری مواجه بوده به گونه ای که هرساله حدود 70 هکتار بر مساحت شهر افزوده شده درصورتی که فضای موجود شهر، ظرفیت توسعه درون زا و تراکم سازی با رعایت استانداردهای شهرسازی را دارد. نتایج: با بررسی سه شاخص تراکم جمعیت، قیمت زمین و کشش شبکه معابر شهری و نتایج حاصله از پرسشنامه های تکمیلی از مدیران شهری مشخص می شود که در برخی نواحی بافت های غیر مرکزی شهر، ظرفیت بلندمرتبه سازی تا شش طبقه برای جلوگیری از گسترش بی رویه شهر وجود دارد.

انعطاف پذیری و پایداری محیط، از کیفیت های پراهمیت در طراحی معماری و طراحی شهری می باشند. ارتفاع ساختمان های بلند می تواند تاثیرات قابل ملاحظه ای بر این دو کیفیت بگذارد. طبق مطالعات انجام شده، توسع ه عمودی یکی از راهکارهای دست یابی به پایداری محیط به شمار م یرود. از سوی دیگر، کاهش انعطاف پذیری طبقات با افزایش ارتفاع ساختمان، یکی از چالش های موجود در حوزه بلندمرتبه سازی است. راهکارهایی از سوی طراحان برای تحقق انعطاف پذیری و پایداری در بنا به طور نسبی پیشنهاد شده که در بعضی موارد به موازات و در راستای هم هستند و در موارد دیگر با هم تناقض دارند. با توجه به مطالب ارائه شده، ضرورت پرداختن به مبانی نظری بلندمرتبه سازی و تبیین رویکرد طراحی آن با عنایت به معیارهای انعطاف پذیری و پایداری مشخص میشود. لازم به ذکر است که طی بررسی های انجام شده در زمینه انعطا فپذیری و پایداری، محیط در معنای عام آن مورد بحث قرار گرفته است و برخی مباحث مطرح شده قابل به کارگیری در محیط های داخلی و خارجی هستند. در اینجا پرسشی که مورد بررسی و پژوهش قرار گرفته است. چگونگی تقابل افزایش میزان پایداری بنا و کاهش کیفیت انعطاف پذیری آن با افزایش ارتفاع می باشد. این مساله با بررسی و مقایسه زیر مجموعه های تشکیل دهند ه هریک از این دو عامل تبیین می شود. فرض بر آن است که با به کاربردن پاره ای راهکارها و رعایت برخی ملزومات در مطالعات و طراحی، می توان انعطاف پذیری بنا را در راستای پایداری آن با افزایش ارتفاع ساختمان، به حد مطلوبی رساند. در این نوشتار سعی شده در ابتدا طی مطالعات جداگانه ای، به گونه ای اجمالی از دیدگاه نظری به مفاهیم انعطاف پذیری و پایداری پرداخته شود و در ادامه، با رویکرد تحلیلی- توصیفی با روش مطالعات کتابخانه ای، از طریق تطبیق و قیاس این دو مفهوم، راهکارهایی برای حفظ میزان مناسب انعطاف پذیری بنا با افزایش ارتفاع آن پیشنهاد شود.

مقدمه: رشد شتابان جمعیت شهری و به تبع آن نیاز به مسکن از یک سو و جلوگیری از گسترش بی­رویه شهرها برای استفاده بهینه از زمین­های شهری و رفع مشکلات و معضلات سیما، فضا، مسائل زیست محیطی و از سوی دیگر، بلندمرتبه­سازی و الگوی شهر فشرده را در راستای توسعه پایدار شهری در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه مطرح کرده است.هدف:  در راستای حل مسائل امروزی و آینده شهر، راهبرد شهر فشرده و پروژه­های بلندمرتبه­سازی می­تواند محور توسعه آتی شهرها قرار گیرد. براین اساس در این مطالعه سعی شده است که به تحلیل فضایی- مکانی پدیده بلندمرتبه­سازی در کلانشهر تبریز پرداخته شود.روش شناسی:  تحقیق حاضر کاربردی و روش آن توصیفی- تحلیلی بوده است و پس از جمع­آوری اطلاعات، داده­ها و نقشه­های مورد نیاز تحقیق نسبت به ایجاد پایگاه داده و رقومی­سازی نقشه­ها و وارد ساختن داده­های جدولی در پایگاه GIS اقدام شد و جهت تحلیل آماری از نرم­افزار Spss استفاده گردید.قلمرو جغرافیایی پژوهش:  محدوده پژوهش در این مطالعه کلانشهر تبریز می باشد.یافته­ها و بحث:  نتایج تحقیق نشان داد، با لحاظ کردن میانگین معیار 5/9 در بلندمرتبه­سازی ابعاد عملکردی در منطقه مورد مطالعه مورد توجه قرار نگرفته است و با لحاظ کردن میانگین معیار 2 در بلندمرتبه­سازی ابعاد هویتی (از نظر محقق) نیز مورد توجه قرار نگرفته سبب رد شدن آن گردیده است. از طرف دیگر با لحاظ کردن میانگین معیار 2 در بلندمرتبه­سازی ابعاد زیبایی شناختی مورد توجه قرار نگرفته و در این مورد نیز سبب رد شدن این فرضیه شده است.نتیجه­گیری:  در نهایت این نتیجه حاصل گردید که بلندمرتبه­سازی در کلان­شهر تبریز براساس معیارهای شهرسازی شکل نگرفته است.

مقدمه و هدف پژوهش: رشد شتابان و بی رویه جمعیت در شهرهای بزرگ و به تبع آن نیاز به مسکن در سطحی وسیع، از یک سو و نیز جلوگیری از گسترش افقی شهرها از سوی دیگر، احداث ساختمان های بلند را به عنوان راه حلی در مقابل مساله زمین، ضروری ساخته است. از این رو آشنایی با فرصت های موجود در صنعت ساختمان و خصوصا بلندمرتبه سازی می تواند موجب شناسایی فرصت های مساعد برای توسعه کارآفرینی در صنایع بالادستی و پایین دستی ساختمان سازی و بلندمرتبه سازی باشد. از این رو هدف این پژوهش شناسایی فرصت های کارآفرینانه بلندمرتبه سازی شهر تهران می باشد.روش پژوهش: در این پژوهش از روش تحقیق ترکیبی و روش فرایندی تحلیل موریسون استفاده شده است. در بخش کیفی با 20 نفر خبره مصاحبه عمیق انجام و جلسه های گروه کانونی برگزار شد. در بخش کمی به منظور شناسایی فرصت های کارآفرینانه در صنعت بلندمرتبه سازی شهر تهران، بر اساس الگوی اولویک، پرسش نامه ای (با آلفای کرونباخ 0.917) با دو مقیاس سنجش «رضایت» و «اهمیت» طراحی شد و پس از تایید خبرگان مرتبط با موضوع تحقیق در بین فعالان صنعت توزیع و جمع آوری گردید.یافته ها: یافته های تحقیق بیان گر وجود فرصت های کارآفرینانه در زمینه های «ارائه آموزش های تخصصی برای تربیت نیروهای سطح تکنسین و کارگر»، «ارائه آموزش های تخصصی برای سطوح کارشناسی مدیریت پروژه و ساخت»، «شناسایی و معرفی سیستم های مدیریت هوشمند ساختمان BMS به فعالان صنعت»، «ارائه آموزش های تخصصی برای مدیریت بهره برداری و ساختمان»، «ارائه آموزش های تخصصی برای تربیت نیروهای مهندسی متخصص»، «توسعه کسب و کارهای معطوف به تحقیق و توسعه و معرفی تجهیزات، فن آوری های اختصاصی و نوین صنعت بلندمرتبه سازی» است.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد به دلیل افزایش تقاضا در صنعت ساختمان در جامعه امروزی و گرایش به استفاده از خدمت های مصرف کنندگان، یکی از منابع فرصت های کارآفرینانه، شناسایی و ارائه خدمت ها است. هر یک این فرصت ها می تواند منجر به ایجاد و توسعه تعداد کثیری از کسب و کارها گردد. این امر به اشتغال زایی نیروی انسانی متخصص، تکنسین، کارگر بسیار کمک کرده و در نهایت به رشد اقتصادی منجر خواهد شد.

در تقاطع­­های راست گوشه سه شاخه یا چهار شاخه کانال­های روباز، مطالعه جدایی جریان بسیار حائز اهمیت می­باشد. برخی پارامترهای موثر در این زمینه نسبت دبی ورودی و عمق جریان می­باشد که در این تحقیق تاثیر نسبت دبی ورودی و نسبت ارتفاع سرریزها (عمق جریان) در الگوی جریان و ابعاد ناحیه جداشدگی به صورت عددی شبیه­سازی شده است. بررسی نتایج مدل عددی نشان داد که مدل k-ω بیشترین مطابقت را با نتایج آزمایشگاهی دارد، به طوریکه میزان خطای شبیه­سازی کمتر از 20% بود. ابعاد ناحیه جداشدگی در کانال­­های اصلی و فرعی با نسبت دبی ورودی رابطه مستقیم داشت. همچنین با افزایش ارتفاع سرریزهای خروجی، عمق جریان افزایش یافت و منجر به کاهش ابعاد ناحیه جداشدگی شد. مطابق نتایج عددی، ابعاد ناحیه جداشدگی در راستای قائم از کف کانال به سطح آب افزایش یافت، به­طوری­که برای نسبت دبی 6/0 و نسبت ارتفاع سرریز 377/0، طول ناحیه جداشدگی در کف کانال، فاصله 1/0 متر از کف و در سطح آب به ترتیب در حدود 60 سانتیمتر، 75 سانتیمتر و 85 سانتیمتر بود. بنابراین از سطح آب به سمت کف کانال طول ناحیه جداشدگی در حدود 29% کاهش یافت.